Ooooohhhh, wat vliegt de tijd! Het is alweer augustus, ik ben hier al bijna vijf maanden en Reinier heeft zijn eerste toeristenvisum van drie maanden al verlengd met nog drie maanden! Time flies when you are having fun! En Reinier en ik hxe9bben het ook echt geweldig leuk samen. Er is altijd wel iets te doen, zien, dansen, werken, drinken, eten, klussen, fietsen, lachen en ervaren hier. Reinier zegt ook wel: x93als het in Rio niet kan, kan het nergens!x94 Zo werden we gisteren nog door onze Portugees-leraar uitgenodigd om na de les met hem, zijn vrouw en een vriend wat te gaan drinken. Die vriend bleek karikaturist te zijn en terwijl wij heerlijk zaten te kletsen, drinken en eten, maakte hij van ieder van ons een tekening. De eerste tekening was van mij en die bleef nog enigszins redelijk. Maar naarmate de drank meer vloeide en het oogje van de karikaturist steeds meer op Reinier viel, werden zijn tekeningen ook wat meer humoristisch En terwijl ik dit typ, wordt onze wijk omgetoverd tot een grote gezelligheid van eet- en drinktentjes, barbecues, vlaggetjes, keiharde muziek (de ramen van mijn appartementje trillen er bijna uit door de bass), hordes mensen en feest. God mag weten waarom, maar het is weer eens feest in Rio: vandaag, morgen, overmorgen, volgende week vrijdag, zaterdag xe9n zondag! Ja, dat is in ieder geval zeker: in Rio de Janeiro weten ze wat feesten is! Ondertussen vordert Reinier al aardig met zijn klusjes: hieronder wat vxf3xf3r, tussentijdse en nxe1 fotox92s van zijn schilderwerk op een crxe8che in de favela Cidade de Deus,    zijn eerste metselkunsten in de favela Terra Encantada en de door hem eigenhandig gemaakte tafel van een oude deur voor in mijn appartementje. En terwijl hij zo staat te klussen, vorder ik steeds meer met mijn analyse. Daar zit inmiddels heel wat uren werk in, veel gepriegel en geschuif met oorzaken en gevolgen, geweld, omstandigheden, gedrag en coping. Maar er komt nu steeds meer een lijn in en dus ook steeds meer duidelijkheid over hoe we verder willen gaan met het oog op een toekomstige training. Iedere week brainstorm ik met Nanko en Anne en ook dat levert steeds meer resultaat op. Sowieso vind ik het super interessant om me verder te verdiepen in alles rondom traumax92s, traumabehandeling en traumaverwerking. Tja, niet alleen op het gebied van feesten, maar ook op het gebied van traumatische ervaringen weten ze in Rio de Janeiro (jammer genoeg) allesx85 Reinier en ik zijn pas geleden weer een hele dag met Nanko en een groep Nederlandse (bouwkunde) studenten op stap geweest naar verschillende favelas. Dat blijft keer op keer indrukwekkend, ook omdat je met zox92n nieuwe groep mensen om je heen zelf ook weer met een frisse blik naar alles in en rondom die favelas kijkt. Je ziet dan zelf ook weer in hoe raar het is om tussen mensen met wapens te lopen, hoeveel kogelgaten er in huizen zitten, wat een spanning er kan hangen en wat een bizarre verhalen zich afspelen in die favelas.   Aan het einde van die middag waren we in de favela Vila Alianza, waar de studenten nog een potje voetbal tegen de jongens van de voetbalschool van IBISS speelden, terwijl op de achtergrond de zon prachtig onderging en veeeel vliegertjes in de lucht hingen. De dag werd afgesloten met een mega barbecue in diezelfde wijk.    Maar rond een uurtje of negen x92s avonds gaf Nanko heel duidelijk aan dat we onmiddellijk moesten vertrekken uit die favela. Ik heb inmiddels geleerd op zox92n moment weinig vragen te stellen en vooral goed uit te voeren wat er wordt gevraagd. En ja hoor, we waren goed en wel tien minuten weg of Nanko (die in zijn eigen auto vxf3xf3r de busjes met studenten en ons uitreed) belde me om te zeggen dat de politie zojuist een gewapende inval had gedaan in die favela en dat er nu zox92n twaalf jongeren neergeschoten in de straat lagen. Van de uitbundige en gezellige sfeer na de barbecue en de geweldige ervaringen van die dag was eensklaps niets meer overx85 Heel akelig! Je vraagt je af hoe de inwoners van de favelas in vredesnaam met al dat geweld om weten te gaan. Een jongere uit een favela zei daarover: x93Het is niet iets waar we over praten in de favela. Het is zoiets normaals in ons leven, iets van elke dag. We weten allemaal hoe het voelt en we kunnen er toch niks aan veranderen.x94 En toch blijf ik er op hopen dat er ook voor de kinderen en jongeren in Rio de Janeiro een tijd gaat komen, waarin het NIET normaal is om met zoveel geweld en dood om zich heen op te groeien! Ik zet me daar in ieder geval helemaal voor in! Veel liefs voor jullie allemaal, Anne  

Wel drie verjaardagen en een hoop ervaringen verder, dus weer tijd voor een nieuw berichtje! Allereerst waren Reinier en ik uitgenodigd voor de vijftiende verjaardag van een dochter van mijn collega. Dat klinkt niet heel bijzonder, mxe1xe1r een vijftiende verjaardag wordt hier zo groots, prinsessig en overdreven mogelijk gevierd (een beetje vergelijkbaar met x93sweet sixteenx94 feesten uit Amerika). De reden van dit grootse feest is namelijk dat een vijftienjarig meisje hier in Brazilixeb de huwbare en vruchtbare leeftijd heeft bereikt. Het moet dan gevierd worden dat het meisje vanaf die dag x93officieel op de markt ligtx94. Lijkt mij een verschrikkelijk gegeven voor de ouders, maar toch zijn die vaak al twee (soms wel drie) jaar aan het sparen om dit tot een onvergetelijk, gigantisch feest voor dochterlief te maken. Dus: Reinier zijn blouse uit de kast getrokken, ik mijn onmogelijke pumps aan en wij op naar de meest afgelegen plek ergens aan het einde van Rio de Janeirox85 Maar dat alles was meer dan de moeite waard, want wxe1t een onvergetelijk feest!!!   Twee wanden van water bij de entree, een wand van de feestzaal helemaal vol met de meest fantastische bonbons, een taart in het midden met daarop een miniatuurtje van de jarige in haar eerste jurk, om 00.00u een grandioze entree van de jarige in witte bruidsjurk (!) xe9n aansluitend een openingsdans met haar vader, een drie man tellende filmploeg, confetti spuitende kanonnen, aan de lopende band de heerlijkste luxe hapjes, soepjes, snacks en drankjes en tot slot voor alle vrouwen maskertjes en voor de heren stropdassen om het dansfeest te laten beginnenx85 De volgende (iets minder groots gevierde, maar zeker ook) onvergetelijke verjaardag was mijn eigen verjaardag! Ik heb eerst al op mijn Nederlandse verjaardag (toen het 25 juni 00.00u was in Nederland, was het pas 24 juni 19.00u in Brazilixeb) cadeautjes mogen uitpakken van mijn ouders en Reinier. Het bleek dat ik op mijn 29^e verjaardag precies 29 uur jarig was, namelijk 24 uur in Brazilixeb plus nog 5 uur extra in Nederland! Te grappig! Op mijn Braziliaanse verjaardag werd ik x92s ochtends wederom verwend met een heerlijk ontbijt en daarna zijn Reinier en ik samen over de lokale markt gaan struinen. Normaal hebben we daar nooit tijd voor en rennen we op zaterdagochtend alleen maar over die markt om nog op tijd voor onze capoeira-les te zijn. Maar op mijn verjaardag hadden we x93vrijx94 genomen van capoeira en hadden we uitgebreid de tijd voor de markt. Te koop: levende kreeften op stokjes, varkenskoppen, -oren, -tongen, -poten en andere onderdelen, exotische vissen, uit de kluiten gewassen groenten, heel veel sardientjes, aardbeitjes, allerlei pepertjesx85 En als topper van de dag zijn Reinier en ik bijna vijf uur lang gaan uit eten in Porcxe3o, mijn favoriete restaurant in Rio, waar het meest heerlijke vlees aan de lopende band voorbij wordt gebracht en flinterdun voor je neus wordt afgesneden. Genoten, hxe9xe9rlijk gegeten en samen zitten kletsen, kletsen en kletsenx85 Wat een top verjaardag! De volgende dag zijn we de 31^e verjaardag van Fabio gaan vieren. Fabio is een ex-soldado uit de drugsoorlog, die een paar jaar geleden met hulp van Nanko de drugswereld is uitgestapt en nu als secretaris op het kantoor van IBISS werkt. Als cadeau hebben we hem, zijn vrouw en zijn twee dochtertjes meegenomen naar Cristo Redentor. Zij waren daar nog nooit geweest en vonden het maar wxe1t geweldig (kippenvel op hun xe9n onze armen)! We hadden alleen een beetje de verkeerde dag uitgekozen, want heel Rio en omstreken besloot die dag naar het Christus-beeld te gaan. Dus na uuuuren wachten in een rij (nieuw zoekspelletje: zoek Anne in de rijen!) zijn we toch maar met een privxe9 busje naar boven gereden. En daar bovenop die berg aan de voet van dat reusachtige Christus-beeld was het opnieuw prachtig!     Achteraf bleek acteur Jim Carrey daar die dag ook te zijn geweest, maar dat hebben wij volledig gemist. Toch zou het bijna kunnen lijken alsof wij bovenstaande foto (gejat van het internet) echt wel zelf gemaakt hebben… En dan verder nog: Reinier is sinds vorige week begonnen met drie dagen per week te klussen op twee verschillende projecten van IBISS in de favelas! Hij schuurt, verft, sloopt, bouwt weer op, (timmert ondertussen ook aan zijn "berimbau", een muziekinstrument voor capoeira), metselt, stort beton en spijkert bij aan zijn Braziliaans terwijl ik verder timmer aan de analyse van de context en de doelgroep hier. Ik kom daar steeds verder mee, kan alle informatie steeds beter plaatsen en kom tot steeds meer inzichten. En last but not least: het bestuur van Wings of Hope heeft nu uiteindelijk en officieel besloten zich in te gaan spannen om fondsen te werven voor x93mijnx94 project binnen IBISS! Te gek! Het zal natuurlijk nog wel even duren voordat er feitelijk een goede, bruikbare hoeveelheid geld binnen is, maar ze gaan er in ieder geval nu officieel mee aan de slag en ik heb goede hoop! Het zou zo mooi zijn als er nu geld binnen gaat komen, zodat we de training voor de werkers van IBISS (die met kinderen en jongeren met traumatische ervaringen werken) ook daadwerkelijk kunnen gaan ontwikkelen, uitvoeren en vooral continueren! Duimen-duimen-duimen dus! Tot het volgende berichtje, fijne zomervakantie toegewenst en veel liefs van mij uit de Rio-jungle! Anne

Wel drie verjaardagen en een hoop ervaringen verder, dus weer tijd voor een nieuw berichtje! Allereerst waren Reinier en ik uitgenodigd voor de vijftiende verjaardag van een dochter van mijn collega. Dat klinkt niet heel bijzonder, máár een vijftiende verjaardag wordt hier zo groots, prinsessig en overdreven mogelijk gevierd (een beetje vergelijkbaar met “sweet sixteen” feesten uit Amerika). De reden van dit grootse feest is namelijk dat een vijftienjarig meisje hier in Brazilië de huwbare en vruchtbare leeftijd heeft bereikt. Het moet dan gevierd worden dat het meisje vanaf die dag “officieel op de markt ligt”. Lijkt mij een verschrikkelijk gegeven voor de ouders, maar toch zijn die vaak al twee (soms wel drie) jaar aan het sparen om dit tot een onvergetelijk, gigantisch feest voor dochterlief te maken. Dus: Reinier zijn blouse uit de kast getrokken, ik mijn onmogelijke pumps aan en wij op naar de meest afgelegen plek ergens aan het einde van Rio de Janeiro… Maar dat alles was meer dan de moeite waard, want wát een onvergetelijk feest!!!   Twee wanden van water bij de entree, een wand van de feestzaal helemaal vol met de meest fantastische bonbons, een taart in het midden met daarop een miniatuurtje van de jarige in haar eerste jurk, om 00.00u een grandioze entree van de jarige in witte bruidsjurk (!) én aansluitend een openingsdans met haar vader, een drie man tellende filmploeg, confetti spuitende kanonnen, aan de lopende band de heerlijkste luxe hapjes, soepjes, snacks en drankjes en tot slot voor alle vrouwen maskertjes en voor de heren stropdassen om het dansfeest te laten beginnen… De volgende (iets minder groots gevierde, maar zeker ook) onvergetelijke verjaardag was mijn eigen verjaardag! Ik heb eerst al op mijn Nederlandse verjaardag (toen het 25 juni 00.00u was in Nederland, was het pas 24 juni 19.00u in Brazilië) cadeautjes mogen uitpakken van mijn ouders en Reinier. Het bleek dat ik op mijn 29^e verjaardag precies 29 uur jarig was, namelijk 24 uur in Brazilië plus nog 5 uur extra in Nederland! Te grappig! Op mijn Braziliaanse verjaardag werd ik ’s ochtends wederom verwend met een heerlijk ontbijt en daarna zijn Reinier en ik samen over de lokale markt gaan struinen. Normaal hebben we daar nooit tijd voor en rennen we op zaterdagochtend alleen maar over die markt om nog op tijd voor onze capoeira-les te zijn. Maar op mijn verjaardag hadden we “vrij” genomen van capoeira en hadden we uitgebreid de tijd voor de markt. Te koop: levende kreeften op stokjes, varkenskoppen, -oren, -tongen, -poten en andere onderdelen, exotische vissen, uit de kluiten gewassen groenten, heel veel sardientjes, aardbeitjes, allerlei pepertjes… En als topper van de dag zijn Reinier en ik bijna vijf uur lang gaan uit eten in Porcão, mijn favoriete restaurant in Rio, waar het meest heerlijke vlees aan de lopende band voorbij wordt gebracht en flinterdun voor je neus wordt afgesneden. Genoten, héérlijk gegeten en samen zitten kletsen, kletsen en kletsen… Wat een top verjaardag! De volgende dag zijn we de 31^e verjaardag van Fabio gaan vieren. Fabio is een ex-soldado uit de drugsoorlog, die een paar jaar geleden met hulp van Nanko de drugswereld is uitgestapt en nu als secretaris op het kantoor van IBISS werkt. Als cadeau hebben we hem, zijn vrouw en zijn twee dochtertjes meegenomen naar Cristo Redentor. Zij waren daar nog nooit geweest en vonden het maar wát geweldig (kippenvel op hun én onze armen)! We hadden alleen een beetje de verkeerde dag uitgekozen, want heel Rio en omstreken besloot die dag naar het Christus-beeld te gaan. Dus na uuuuren wachten in een rij (nieuw zoekspelletje: zoek Anne in de rijen!) zijn we toch maar met een privé busje naar boven gereden. En daar bovenop die berg aan de voet van dat reusachtige Christus-beeld was het opnieuw prachtig!     Achteraf bleek acteur Jim Carrey daar die dag ook te zijn geweest, maar dat hebben wij volledig gemist. Toch zou het bijna kunnen lijken alsof wij bovenstaande foto (gejat van het internet) echt wel zelf gemaakt hebben… En dan verder nog: Reinier is sinds vorige week begonnen met drie dagen per week te klussen op twee verschillende projecten van IBISS in de favelas! Hij schuurt, verft, sloopt, bouwt weer op, (timmert ondertussen ook aan zijn "berimbau", een muziekinstrument voor capoeira), metselt, stort beton en spijkert bij aan zijn Braziliaans terwijl ik verder timmer aan de analyse van de context en de doelgroep hier. Ik kom daar steeds verder mee, kan alle informatie steeds beter plaatsen en kom tot steeds meer inzichten. En last but not least: het bestuur van Wings of Hope heeft nu uiteindelijk en officieel besloten zich in te gaan spannen om fondsen te werven voor “mijn” project binnen IBISS! Te gek! Het zal natuurlijk nog wel even duren voordat er feitelijk een goede, bruikbare hoeveelheid geld binnen is, maar ze gaan er in ieder geval nu officieel mee aan de slag en ik heb goede hoop! Het zou zo mooi zijn als er nu geld binnen gaat komen, zodat we de training voor de werkers van IBISS (die met kinderen en jongeren met traumatische ervaringen werken) ook daadwerkelijk kunnen gaan ontwikkelen, uitvoeren en vooral continueren! Duimen-duimen-duimen dus! Tot het volgende berichtje, fijne zomervakantie toegewenst en veel liefs van mij uit de Rio-jungle! Anne

Na een dagje op de fiets van ons huisje naar Copacabana en weer terug ben ik helemaal opgeladen voor de komende week en vol goede moed voor een nieuw berichtje op mijn weblog. Het lijkt alsof ik mijn vorige berichtje op deze weblog gisteren nog heb geschreven, maar we zijn toch echt alweer meer dan tien dagen verder. De afgelopen dagen ben ik verder gegaan met het analyseren van de context en de doelgroep voor het nieuwe project binnen IBISS. Dat is super interessant, maar ook wel zwaar en heftig. Zo heb ik veel gesprekken gevoerd met lokale werkers van de verschillende projecten over welke soorten geweld er voorkomen binnen de favelas en wat de invloed daarvan is op het gedrag en de ontwikkeling van kinderen en jongeren. Op de foto zie je bijv. een groep leidsters op een crxe8che in de favela Cidade de Deus, waar ik samen met Anne een uitgebreid gesprek mee heb gehad.  En tja, dan krijg je al snel niet x93de meest gezellige verhalenx94 te horen. Dat er dagelijks geweld is, gerelateerd aan de drugshandel, is voor de favela-bewoners normaal: schietpartijen, politie-invallen, mishandelingen, moorden. Maar daarnaast lijkt er ook sprake te zijn van heel veel huiselijk geweld binnen de favelas: mishandelingen, verwaarlozing, verslavingen, uitsluiting van xe9xe9n kind binnen een gezin, x85 Eigenlijk lijkt het er dus op dat de kinderen in de favelas een dubbele lading geweld over zich heen krijgen: het x93normalex94, dagelijkse, grote geweld van de drugshandel en het x93normalex94, dagelijkse, huiselijk geweld dat zich nxf3g dichterbij afspeelt. Heftig!  Zo zag ik afgelopen week op een van de projecten een jongen van achttien jaar, die van kinds af aan ernstig is mishandeld door zijn stiefvader. Hij liegt en fantaseert ontzettend veel, waarschijnlijk vroeger als overlevingstechniek aangeleerd om af en toe met een goede leugen te kunnen ontkomen aan mishandelingen. En geef hem eens ongelijk om nu nog steeds te liegen en te fantaseren: zijn dagelijkse werkelijkheid is zo hard en oneerlijkx85 Deze jongen heeft van huis uit niets of niemand, die voor hem zorgt of naar hem omkijkt. Als ik hem dan zie, vraag ik me af waar zox92n jongen toch in godsnaam de kracht vandaan moet (blijven) halen om iets te maken van zijn levenx85 Want ondanks dat hij nog meedraait in het project van IBISS, begint hij een beetje te oud te worden voor dat project en lijkt hij langzaamaan weer af te glijden richting de drugswereld. Gelukkig heeft Nanko al aangegeven zijn nek voor hem uit te gaan steken, want zox92n jongen heeft een extra duwtje in de rug nodigx85 Komende week ga ik aan de slag met het verwerken van alle informatie in een soort samenvatting. Woensdag heb ik een brainstorm-vergadering met Nanko en Anne, waarin dat dan weer aan bod kan komen en waarin weer verder vooruit wordt gekeken. Ik ben benieuwd! Met Reinier en mij gaat het (natuurlijk!) nog helemaal hartstikke goed! Ik heb super veel steun aan hem. Hij gaat heel regelmatig mee met mij naar projecten, speelt en kletst dan wat af met de kinderen daar, is ondertussen aan het rondneuzen op welk project hij binnenkort zelf kan gaan meehelpen en kraakt zijn hersenen vaak even met mij om samen tot nieuwe inzichten te komen over de analyse die ik aan het maken ben. De weken zitten bomvol en vliegen voorbij!  Afgelopen zaterdag zijn we na de capoeira-les naar de beroemde mozaxefektrappen x93Escadaria Selarxf3nx94 in Lapa gelopen, praktisch bij mij om de hoek. Voor de jongere generatie onder ons (ik ben benieuwd wie zich onder die generatie gaat tellen hihihi): misschien ken je die trappen wel, omdat daar de clip x93Beautifulx94 van Snoop Dogg en Pharrell Williams in 2003 is opgenomen.   Onder de mozaxefeksteentjes van die trap zowaar ook een aantal typisch Hollandse steentjes! En vandaag hebben we dus een uitgebreide fietstocht gemaakt langs de stranden van Rio de Janeiro. x93Niet slechtx94!!!   (Leuk spelletje: zoek in beide foto's het Christus-beeld…) Reinier en ik zeggen wel eens tegen elkaar: de wereld is van ons! Rio de Janeiro voelt in ieder geval al een beetje van ons en dat is een mooi beginx85  Veel liefs van mij! Anne

 Que xf3timo (wat gaaf) dat Reinier hier nu is! Het is volop genieten samen hoor… We hebben het knetterdruk, zijn zeven dagen per week onderweg, vinden onze weg super goed zo samen in Rio en ja… het is vooral xe9cht super fijn om samen hier te zijn! We hebben de afgelopen twee weken allerlei projecten van IBISS bezocht. Ik kon dan aan de slag met het maken van een analyse van de context (urban violence) en de doelgroep (kinderen en jongeren met traumatische ervaringen). Aan de hand van de resultaten uit die analyse, gaan Nanko, Anne en ik samen bekijken wat we IBISS-breed daarop kunnen ontwikkelen. Om op die manier weer zo veel mogelijk kinderen en jongeren met traumatische ervaringen te ondersteunen, hopelijk!  En ondertussen verzamelde Reinier op die projecten dan een groep kinderen om zich heen, die met open mond naar hem opkeken en commentaar gaven: "Wat is hij GROOOOOOT! En wat zijn zijn voeten GROOOOOOOT! Hij heeft zxe9ker schoenmaat 52!" Zxf3 leuk om te zien. Geweldig natuurlijk ook dat het Reinier zo bevalt hier, dat hij de taal super snel oppakt en helemaal in zijn sas is met zijn capoeira-groep hier. Ja, het leven is ook aan deze andere kant van de wereld samen helemaal werelds! Ik ga weer snel verder met genieten en schrijf jullie binnenkort weer meerrr. Super fijne zomerdagen daar! Alle liefs van Anne (en zeker ook de groetjes van Reinier aan jullie allemaal)  

 Que ótimo (wat gaaf) dat Reinier hier nu is! Het is volop genieten samen hoor… We hebben het knetterdruk, zijn zeven dagen per week onderweg, vinden onze weg super goed zo samen in Rio en ja… het is vooral écht super fijn om samen hier te zijn! We hebben de afgelopen twee weken allerlei projecten van IBISS bezocht. Ik kon dan aan de slag met het maken van een analyse van de context (urban violence) en de doelgroep (kinderen en jongeren met traumatische ervaringen). Aan de hand van de resultaten uit die analyse, gaan Nanko, Anne en ik samen bekijken wat we IBISS-breed daarop kunnen ontwikkelen. Om op die manier weer zo veel mogelijk kinderen en jongeren met traumatische ervaringen te ondersteunen, hopelijk!  En ondertussen verzamelde Reinier op die projecten dan een groep kinderen om zich heen, die met open mond naar hem opkeken en commentaar gaven: "Wat is hij GROOOOOOT! En wat zijn zijn voeten GROOOOOOOT! Hij heeft zéker schoenmaat 52!" Zó leuk om te zien. Geweldig natuurlijk ook dat het Reinier zo bevalt hier, dat hij de taal super snel oppakt en helemaal in zijn sas is met zijn capoeira-groep hier. Ja, het leven is ook aan deze andere kant van de wereld samen helemaal werelds! Ik ga weer snel verder met genieten en schrijf jullie binnenkort weer meerrr. Super fijne zomerdagen daar! Alle liefs van Anne (en zeker ook de groetjes van Reinier aan jullie allemaal)  

Zo, weer hoogste tijd voor een korte update. Kort omdat ik nog vijf van de zes dingen heb af te strepen op mijn "to do" lijstje van vandaag voordat morgen om 06.20u het vliegtuig met Reinier erin aankomt in Rio de Janeiro! Ik ben er helemaal klaar voor dat hij komt: mijn huisje is opgeknapt, geschilderd, van onder tot boven gepoetst, pollepels, vogelhuisjes en planten zijn gekocht, een extra set sleutels ligt klaar, mijn nagels zijn afgebeten (hoezo zenuwachtig?) en de reservering bij ons favoriete restaurant in Rio is gemaakt… Zxf3 gaaf dat hij er morgen is en dat hij bijna zes maanden blijft!     Qua werk heb ik de afgelopen weken samen met Nanko en Anne vooral veel nagedacht, geschreven en herschreven: actieplannen, begrotingen, aangepaste projectvoorstellen etc. etc. Er komt steeds meer duidelijkheid en overzicht over hoe het allemaal in zijn werk zal gaan en we zullen ons de komende tijd vooral richten op de analyse van de context en de doelgroep (als fundering voor de ontwikkeling en uitvoering van de training). Maar het belangrijkste is eerst dat het financixeble plaatje helemaal kloppend wordt en ik schat in dat daar nog wel een paar weekjes mee gepaard zullen gaan. Voor volgende week heb ik in ieder geval weer wat bezoekjes aan verschillende projecten ingepland (samen met Reinier, zodat hij daar ook eens op zijn gemak kan rondkijken). Na al dat gedenk en geschrijf vind ik het heerlijk om weer de praktijk in te gaan!   Zo had Nanko me afgelopen zaterdag meegevraagd om een groep van 30 Nederlandse studenten rond te leiden door de favelas. Deze dag begon op de vuilnisbelt van Rio en eindigde in de favela "Vila Alianxe7a", die nog door de drugssoldaten wordt beheerst. De wapens, de spanning en de dynamiek daar maakten wederom indruk op me! Grappig is wel dat de jongeren uit de wijk (inclusief de drugssoldaten) zeer te spreken waren over mijn kapsel! Nou, dan zit dat in ieder geval goed hahaha. Goed, dat was het weer voor nu, want het moest vandaag een heel productieve dag worden, maar naast een setje afgebeten nagels heb ik nog maar weinig neergezet vandaag. Dus ik ga maar eens aan de slag! Een lieve groet met kriebels-in-de-buik van mij voor jullie allemaal! Anne

Zo, weer hoogste tijd voor een korte update. Kort omdat ik nog vijf van de zes dingen heb af te strepen op mijn "to do" lijstje van vandaag voordat morgen om 06.20u het vliegtuig met Reinier erin aankomt in Rio de Janeiro! Ik ben er helemaal klaar voor dat hij komt: mijn huisje is opgeknapt, geschilderd, van onder tot boven gepoetst, pollepels, vogelhuisjes en planten zijn gekocht, een extra set sleutels ligt klaar, mijn nagels zijn afgebeten (hoezo zenuwachtig?) en de reservering bij ons favoriete restaurant in Rio is gemaakt… Zxf3 gaaf dat hij er morgen is en dat hij bijna zes maanden blijft!     Qua werk heb ik de afgelopen weken samen met Nanko en Anne vooral veel nagedacht, geschreven en herschreven: actieplannen, begrotingen, aangepaste projectvoorstellen etc. etc. Er komt steeds meer duidelijkheid en overzicht over hoe het allemaal in zijn werk zal gaan en we zullen ons de komende tijd vooral richten op de analyse van de context en de doelgroep (als fundering voor de ontwikkeling en uitvoering van de training). Maar het belangrijkste is eerst dat het financixeble plaatje helemaal kloppend wordt en ik schat in dat daar nog wel een paar weekjes mee gepaard zullen gaan. Voor volgende week heb ik in ieder geval weer wat bezoekjes aan verschillende projecten ingepland (samen met Reinier, zodat hij daar ook eens op zijn gemak kan rondkijken). Na al dat gedenk en geschrijf vind ik het heerlijk om weer de praktijk in te gaan!   Zo had Nanko me afgelopen zaterdag meegevraagd om een groep van 30 Nederlandse studenten rond te leiden door de favelas. Deze dag begon op de vuilnisbelt van Rio en eindigde in de favela "Vila Alianxe7a", die nog door de drugssoldaten wordt beheerst. De wapens, de spanning en de dynamiek daar maakten wederom indruk op me! Grappig is wel dat de jongeren uit de wijk (inclusief de drugssoldaten) zeer te spreken waren over mijn kapsel! Nou, dan zit dat in ieder geval goed hahaha. Goed, dat was het weer voor nu, want het moest vandaag een heel productieve dag worden, maar naast een setje afgebeten nagels heb ik nog maar weinig neergezet vandaag. Dus ik ga maar eens aan de slag! Een lieve groet met kriebels-in-de-buik van mij voor jullie allemaal! Anne

Zo, weer hoogste tijd voor een korte update. Kort omdat ik nog vijf van de zes dingen heb af te strepen op mijn "to do" lijstje van vandaag voordat morgen om 06.20u het vliegtuig met Reinier erin aankomt in Rio de Janeiro! Ik ben er helemaal klaar voor dat hij komt: mijn huisje is opgeknapt, geschilderd, van onder tot boven gepoetst, pollepels, vogelhuisjes en planten zijn gekocht, een extra set sleutels ligt klaar, mijn nagels zijn afgebeten (hoezo zenuwachtig?) en de reservering bij ons favoriete restaurant in Rio is gemaakt… Zó gaaf dat hij er morgen is en dat hij bijna zes maanden blijft!     Qua werk heb ik de afgelopen weken samen met Nanko en Anne vooral veel nagedacht, geschreven en herschreven: actieplannen, begrotingen, aangepaste projectvoorstellen etc. etc. Er komt steeds meer duidelijkheid en overzicht over hoe het allemaal in zijn werk zal gaan en we zullen ons de komende tijd vooral richten op de analyse van de context en de doelgroep (als fundering voor de ontwikkeling en uitvoering van de training). Maar het belangrijkste is eerst dat het financiële plaatje helemaal kloppend wordt en ik schat in dat daar nog wel een paar weekjes mee gepaard zullen gaan. Voor volgende week heb ik in ieder geval weer wat bezoekjes aan verschillende projecten ingepland (samen met Reinier, zodat hij daar ook eens op zijn gemak kan rondkijken). Na al dat gedenk en geschrijf vind ik het heerlijk om weer de praktijk in te gaan!   Zo had Nanko me afgelopen zaterdag meegevraagd om een groep van 30 Nederlandse studenten rond te leiden door de favelas. Deze dag begon op de vuilnisbelt van Rio en eindigde in de favela "Vila Aliança", die nog door de drugssoldaten wordt beheerst. De wapens, de spanning en de dynamiek daar maakten wederom indruk op me! Grappig is wel dat de jongeren uit de wijk (inclusief de drugssoldaten) zeer te spreken waren over mijn kapsel! Nou, dan zit dat in ieder geval goed hahaha. Goed, dat was het weer voor nu, want het moest vandaag een heel productieve dag worden, maar naast een setje afgebeten nagels heb ik nog maar weinig neergezet vandaag. Dus ik ga maar eens aan de slag! Een lieve groet met kriebels-in-de-buik van mij voor jullie allemaal! Anne

Even een klein berichtje tussendoor met het laatste nieuws uit Rio de Janeiro. Ik heb namelijk de nacht van maandag op dinsdag vastgezeten!!! En nee, dat had niets te maken met corrupte politie, gewapende roofovervallen of drugssoldaten. Nee, dit had gewoon te maken met een "temporal" (tropische storm)! Ik was maandagavond rond 19.00u lekker capoeira gaan trainen in een universiteitsgebouw in de wijk Tijuca, zo'n 15 minuutjes met de bus vanaf mijn huisje. Tijdens de training begon het al ontzettend hard te regenen. En aan het einde van de training (rond 21.30u) werd al snel duidelijk dat de weg naar huis nog wel eens heel lastig zou kunnen worden. Want precies rondom het universiteitsgebouw was een enorme, razende, kolkende rivier ontstaan! Afval, de inhoud van het riool, bomen, auto's… Ã¡lles wat het water op z'n weg tegenkwam werd meegesleurd!

Ook stroomde een enorme hoeveelheid water het universiteitsgebouw binnen. Dus de broekspijpen gingen omhoog, de muziekinstrumenten werden uit de kast gehaald en wij (mijn capoeira-Mestre, twee andere leerlingen en ik) zijn muziek gaan maken om de mensen, die net als wij vastzaten, wat beter te stemmen. En iedere keer als je even dacht dat de regen minder werd, begon er direct daarna een keiharde, nieuwe regenbui. Hoewel we eerst nog alles eraan deden om maar niet te hoeven gaan slapen (dansjes, galgje spelen op het schoolbord, elkaar verhalen vertellen, de slappe lach krijgen), ging uiteindelijk ook bij ons het lampje om 04.00u 's nachts uit en lagen wij allevier in een schoolbankje te slapen… Rond 05.00u nam de regen af en ook het water in de straat zakte langzaamaan. Dus na nog een klein stukje door de overblijfselen van deze temporal te hebben gebanjerd (een zompige laag modder met stront, waarin ik bij iedere stap mijn Havaianas dreigde te verliezen!), lag ik uiteindelijk om 06.00u in mijn bed. Wat een avontuur en wat een begin van de herfst in Rio! Veel liefs en tot de volgende keer… Anne